آفريدن موجودات و لا اقل در جريانات عصر خود و لو بطور اشتراك با اراده خدا ، ذى دخل و مؤثّر معرفى مى كرد و مسلماً در عبادت خداوند خود را شريك مى ساخت و يا اين كه خود را معبود مستقل اعلان مى كرد و براى خود صفات الهى را قايل مى شد . و در موقع بيان كردن حلال و حرام و واجب خود را حاكم با استقلال ميدانست زيرا قرآن مجيد در باره موضوعات چهارگانه فوق - خالقيت ، عبادت ، صفات خداوند و تشريع احكام - زياد صحبت فرموده و به آنها خيلى اهتمام ورزيده و آنها را مهم پنداشته ، و حضرت محمد مصطفى صلى الله عليه و آله و سلم اگر واقعاً فرستاده خدا نمى بود و قرآن واقعاً كتاب آسمانى نمى بود به حكم فطرت خود مسايل مذكوره را اگر مستقلًا به خود نسبت نمى داد ، قطعاً خود را شريك خداوند در آنها قرار ميداد بويژه كه مردم آن عصر بطور مطلق سخنان او را قبول داشتند و هر چه به آنها گفته مى شد بجان و دل مى پذيرفت . ممكن است بعضى ها تصور كنند كه اين اعتدال رويه آن حضرت بواسطه باز نشدن مشت او در پيش عقلا و دانايان آينده